Y1HD 27.5.2009 E.2009/4577 – K.2009/6090


 Y1HD 27.5.2009 E.2009/4577 – K.2009/6090

– TENKİS (Evlilik Hediyesi)

– BAĞIŞLAMA (Tenkis – Temlik)

– SAKLI PAYLARIN ZEDELENMESİ (Gayrimenkul Bağışı – Temlik – Taşınmazın Evlilik Hediyesi Olduğu İddiası)

– EVLİLİK HEDİYESİ OLARAK VERİLDİĞİ İDDİA EDİLEN TAŞINMAZ (Bağış – Tenkis – Temlik)

– EVLİLİK SÖZLEŞMESİ (Mehri Müeccel)

– MAL REJİMİ SÖZLEŞMESİ (Mehri Müeccel)

– MEHRİ MUACCEL (Bağışlama Vaadi)

– HİBE VAADİ (Mehri Müeccel)

– MURİS MUVAZAASI (Mehri Müeccel) –

TMK.203 – 818 Sa.Ka.18,110,238/1

Mehri müeccel, ileriye (evliliğin boşanma ya da ölümle son bulunması haline kadar) yönelik bir bağışlama vaadidir.

Koca dışında üçüncü bir kişinin de bağışlama vaadi geçerlidir. Ancak, bu durum, Borçlar Kanunu`nun 110. maddesinde yazılı üçüncü kişi yararına borç altına girme olmayıp, Borçlar Kanunu`nun 238. maddesinde düzenlenmiş bağışlama vaadidir.

Bağışlama vaadinin geçerliliği, yazılı olma koşuluna bağlıdır.

DAVA ve KARAR:

Davacılar, miras bırakanları Ahmet`in 33 nolu parseldeki payını davalıya bağış suretiyle temlik ettiğini, işlemin saklı paylarını zedelemek amacıyla yapıldığını ileri sürerek saklı payları oranında tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, taşınmazın evlilik hediyesi olarak verildiğini, tenkise tabi olmadığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddiaların sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakiminin raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan Ahmet`in 33 parsel sayılı taşınmazdaki payının intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 27.9.1995 tarihli resmi senetle davalı eşine bağış yolu ile temlik ettiği, murisin 7.12.2004 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, miras bırakanın ölümünden önceki bir yıl içinde adet üzere olan hediyeler dışında yapmış olduğu bağışlamalar mutlak olarak tenkise tabidir. Buna karşılık ölümünden önceki 1 yıl dışında yapılan bağışlamalarda saklı pay kurallarını zedeleme kastı ile hareket edilip edilmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

YARGITAY 1. HUKUK DAİRESİ KARARI:

Somut olayda, miras bırakanın çekişmeli payı davalıya mehir olarak verdiği, 29.11.1989 tarihli mehir senedi başlığı altında imzalanmış adi yazılı sözleşme ve davalı tanıklarının ifadeleri ile belirlenmiştir. Bilindiği üzere mehr, kocanın evlenme sözleşmesi anında ya da devamı sırasında bazen de sona ermesi halinde kadına belirli bir mal, para veya ekonomik değeri olan bir şeyi armağan etmesidir.

Medeni Kanun, evlenme sözleşmesi sırasında karı kocadan birinin diğerine bir mal veya para vermesini ya da vermeyi vaad edip bir süre ertelemesini yasaklamamıştır. Bu nedenle, eski hükümlere göre kurulmuş mehr, Medeni Kanunu tarafından yasaklanmış bir hukuki ilişki olarak kabul edilemez (2.12.1959 günlü, 14/30 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gerekçesi). Mehr Sözleşmeleri bu gün için de geçerlidir (Örnek: Yargıtay İkinci Hukuk Dairesi`nin 25.10.1965 günlü, 4557/5028 sayılı kararı).

Mehri müeccel, ileriye (evliliğin boşanma ya da ölümle son bulunması haline kadar) yönelik bir bağışlama vaadidir. Koca dışında üçüncü bir kişinin de bağışlama vaadi geçerlidir. Ancak, bu durum, Borçlar Kanunu`nun 110. maddesinde yazılı üçüncü kişi yararına borç altına girme olmayıp, Borçlar Kanunu`nun 238. maddesinde düzenlenmiş bağışlama vaadidir. Bağışlama vaadinin geçerliliği, yazılı olma koşuluna bağlıdır (BK.m.238/1) (4.H.D.18.2.1985-1984/9153 E. – 1985/1223 K., YKD. 1985 sayı, sh.802). Bu durumda ve değinilen ilkeler çerçevesinde tespit edilen olgular birlikte değerlendirildiğinde, murisin diğer mirasçıların saklı payını zedeleme kastı ile hareket ettiğini söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca, tenkis koşullarının oluşmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, oybirliği ile karar verildi.

Y.1.H.D. 27.5.2009 E.2009/4577 – K.2009/6090

PicLensButton Y1HD 27.5.2009 E.2009/4577 – K.2009/6090

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir